http://clubgio.ucoz.net/ Sat, 13 Dec 2008 12:06:05 GMT uCoz Web-Service მე და ირაკლი ბაკურიანში, კოხტა გორის წვერზე ვიყავით თხილამურებით. ჩვენ დაშვებისთვის ვემზადებოდით. წვერიდან ხელისგულივით მოჩანდა ბაკურიანი, და ნაცრისფერი ნისლით დაფარული მთები. ცა მოღრუბლული იყო, ჰაერი კი ცივი და სუფთა. <br /> -აბა წავედით.-მითხრა ირაკლიმ. <br /> -იცოდე თუ პირველი მივალ ფინიშთან ერთ „სნიკერსს“ მიყიდი. <br /> -კარგი მაგრამ მე თუ მივალ პირველი, შენ ერთ „რედბულს“ მიყიდი, მოსულა? <br /> -მოსულა.-ვთქვი ეს და ორივე სრიალით დავეშვით კოხტის დაღმართზე. დაღმართი ბორცვებით სავსე იყო, ამიტომ ხშირი მოხვევები მჭირდებოდა, მოხვევები კი სიჩქარეს მაკარგვინებდა. ირაკლი ცოტათი მისწრებდა, ამიტომ მარცხნივ, ხეებისკენ სწორ და ძალიან დამრეც გზაზე გადავედი და დიდი სიჩქარე ავკრიფე. ჰაერი სახეში მეცემოდა, ისეთი სიჩქარით მივდიოდი როგორც რაკეტა კოსმოსში. ჩემში ადრენალინი მატულობდა. მალე პლატოზე ჩავედი. ირაკლის ვეღარ ვხედავდი როგორც ჩანდა ის ჩემზე ბევრად უკან იყო. პლატოს დაღმართი მოხვევების გარეშე ჩავიარე და მალე ფინიშთანაც მივედი (ფინიში საბაგიროს დასაწყისი იყო) მე გაჩერებისთვის მკვეთრად მოვუხვიე. მ... მე და ირაკლი ბაკურიანში, კოხტა გორის წვერზე ვიყავით თხილამურებით. ჩვენ დაშვებისთვის ვემზადებოდით. წვერიდან ხელისგულივით მოჩანდა ბაკურიანი, და ნაცრისფერი ნისლით დაფარული მთები. ცა მოღრუბლული იყო, ჰაერი კი ცივი და სუფთა. <br /> -აბა წავედით.-მითხრა ირაკლიმ. <br /> -იცოდე თუ პირველი მივალ ფინიშთან ერთ „სნიკერსს“ მიყიდი. <br /> -კარგი მაგრამ მე თუ მივალ პირველი, შენ ერთ „რედბულს“ მიყიდი, მოსულა? <br /> -მოსულა.-ვთქვი ეს და ორივე სრიალით დავეშვით კოხტის დაღმართზე. დაღმართი ბორცვებით სავსე იყო, ამიტომ ხშირი მოხვევები მჭირდებოდა, მოხვევები კი სიჩქარეს მაკარგვინებდა. ირაკლი ცოტათი მისწრებდა, ამიტომ მარცხნივ, ხეებისკენ სწორ და ძალიან დამრეც გზაზე გადავედი და დიდი სიჩქარე ავკრიფე. ჰაერი სახეში მეცემოდა, ისეთი სიჩქარით მივდიოდი როგორც რაკეტა კოსმოსში. ჩემში ადრენალინი მატულობდა. მალე პლატოზე ჩავედი. ირაკლის ვეღარ ვხედავდი როგორც ჩანდა ის ჩემზე ბევრად უკან იყო. პლატოს დაღმართი მოხვევების გარეშე ჩავიარე და მალე ფინიშთანაც მივედი (ფინიში საბაგიროს დასაწყისი იყო) მე გაჩერებისთვის მკვეთრად მოვუხვიე. მოხვევისას თოვლი ჰაერში აიყარა. მალე ირაკლიც გამოჩნდა. ჩემთან რომ მოსრიალდა ვუთხარი:-წააგე ერთი სნიკერში შენზეა <br /> -წააგე ერთი სნიკერსი შენზეა.-დაცინვით გაიმეორა მან, შემდეგ იქვე მაღაზიასთან ჩასრიალდა და სნიკერსი იყიდა. მე კი სანამ ირაკლი მოვიდოდა მოლარეს ბილეთი მივეცი და რიგში ჩავდექი. უკან ჯერ ერთი გოგო მომიდგა, მერე კი მეორე. ირაკლი რომ მოვიდა იძულებული გახდა გოგოების უკან დამდგარიყო. <br /> -დაიჭირე-მითხრა მან და „სნიკერსი“ გადმომიგდო. <br /> -ჯიგარი.-ხარ ვუთხარი მე და „სნიკერსის“ ჭამა დავიწყე.ჩემი რიგი მალე მოვიდა. გვერდზე ჩემს უკან რომ გოგო იდგა ის მომიჯდა. საბაგირო დაიძრა. ჩვენ კოხტის წვერისკენ მივდიოდით. ჩვენს უკან ირაკლი და ვიღაც გოგო იყვნენ. ქვევით მოთხილამურეები და სნოუბორტისტები სრიალებდნენ. ცა ისევ ღრუბლებით ხოლო მთები ისევ ნისლით იყო დაფარული. ნაძვებს რომლებიც გორაკებზე შეფენილიყო, ტოტებზე თეთრი ფაფუკი თოვლი ედო. ჩემს გვერდით მჯდომი გოგო ჩუმათ იჯდა და მთებს გაჰყურებდა. მას ფეხზე თხილამურები ეკეთა, ხოლო ცალ ხელში ჯოხები ეჭირა. უეცრად საბაგირო გაჩერდა. რაღა ახლა თქო გავიფიქრე ჩემთვის. <br /> -აუ რატომ გავჩერდით?-მკითხა გოგომ. <br /> -არ ვიცი, შეიძლება დენი წავიდა.-ვუთხარი მე. <br /> -იმედია აქ ყოფნა დიდხანს არ მოგვიწევს. <br /> -იმედია- მე უკან მივიხედე, მაინტერესებდა ირაკლი რას შვებოდა, მაგრამ სივრცემ რომელიც ჩემსა და მიწას შორის იყო შემშინა და ამიტომ წინ შევტრიალდი. საბაგირო ჩართვას არ აპირებდა, მე კი მომწყინდა და ამიტომ გადავწყვიტე ჩემს გვერდით მჯდომი გოგო გამეცნო. მას პირს კაშნე ხოლო თვალებს შავი სათვალეები უფარავდა. <br /> -რა გქვია?-ვკითხე გოგოს. <br /> -გვანცა, შენ? <br /> -მე ლუკა, რამდენი წლის ხარ? <br /> -17ის შენ? <br /> -18ის. აქ რომელ სასტუმროში ხარ დაბინავებული? <br /> -„ლოტოსში“. <br /> -რა დამთხვევაა მეც. <br /> -ესიგი ვნახავთ ხოლმე ერთმანეთს.-მითხრა გვანცამ. <br /> -ჰო, თხილამურებზე დიდი ხანია დგახარ? <br /> -5 წელია შენ? <br /> -4 წელი იქნება.-უეცრად საბაგირო ჩაირთო. <br /> -როგორც იქნა-ვთქვი მე.-კოხტის წვერზე მალე ავედით. მე ირაკლი, ირაკლის გვერდზე მჯდომი გოგო და გვანცა ერთად დავეშვით. მე ისევ ძველებური სტრატეგია ავირჩიე და ისევ პირველი მივქროდი, მაგრამ უეცრად გვერდზე გვანცამ ჩამიქროლა. მე სიჩქარეს მოვუმატე და გვანცას დავეწიე. ახლა კოხტის დაღმართზე ორი რაკეტა მიჰქროდა...და ჩვენ თითქმის ერთ დონეზე ვიყავით. მე და გვანცა ერთად ჩავსრიალდით ფინიშთან. რომ გავჩერდით გვანცამ ქუდი კაშნე და სათვალეები მოიხსნა... ცოტა ხანი ვერ აღვიქვი ის სილამაზე რომელი ჩემს წინ იდგა...გვანცას მრავლისმეტყველმა მუქმა ლურჯმა თვალებმა, წითელმა ტუჩებმა და სახეზე ჩამოყრილმა ქერა თმამ ჩემი გული ააჩქარა... მე ის მომეწონა ისე, როგორც აქამდე არავინ და არაფერი... <br /> -ლუკა რამე მოხდა?-მკითხა გვანცამ. <br /> -არა არაფერი-როგორც ჩანდა ჩემმა გაოცებულმა მზერამ გვანცა უხერხულობაში ჩააგდო... <br /> -მე ახლა უნდა წავიდე „ლოტოსში“ და აბა მომავალ შეხვედრამდე-მითხრა მან. <br /> -კაი აბა კარგად.-გვანცა თხილამურებით თოვლით დაფარულ გზას გაუდგა, და მალევე მიეფარა თვალს. <br /> მივხვდი რომ გვანცა შემიყვარდა. ეს ერთი ნახვით შეყვარება გახლდათ... ეს იყო ჭეშმარიტი სიყვარული რომელიც დროში არ ცვდება, და ისეთივე მგზნებარეა როგორც პირველად. ეს გულმა მიმახვედრა... ჩემი გული ახლაც გამალებით ცემდა...ის გახარებული იყო იმითი რომ ჭეშმარიტ სიყვარულს განიცდიდა...უეცრად ვიღაცამ მხარზე ხელი დამადო, მე უკან შევტრიალდი, ეს ირაკლი იყო. <br /> -აქ რას დამდგარხარ?-მკითხა მან. <br /> -შენ გელოდებოდი, ამდენი ხანი სად იყავი? <br /> -კაფესთან, ჩემს გვერდზე რომ გოგო იჯდა იმას ველაპარაკებოდი, კიდევ ავიდეთ კოხტაზე? <br /> -დავიღალე, სასტუმროში წავიდეთ-ვუთხარი მე. <br /> -კარგი წავიდეთ.-ჩვენ გავუყევით გზას რომელიც ნაძვნარში გადიოდა, გზაში თოვა დაიწყო, ლამაზი იყო თოვა ნაძვნარში... <br /> მალე სასტუმროში მივედით. თხილამურები მოვიხსენით და ნომერში ისე ავედით. დაღლილები საწოლზე წამოვწექით და ლაპარაკი დავიწყეთ. <br /> -იმ გოგოს რაზე ელაპარაკებოდი?-ვკითხე ირაკლის. <br /> -„ვალენტინ ფართიზე“. <br /> -რაზე? <br /> -წაიკითხე და გაიგებ.-ირაკლიმ ჯიბიდან წითელი გულის ფორმის ქაღალდი ამოიღო და მომცა. ქაღალდზე ეწერა:-13 თებერვალს კაფე-ბარ „კოხტა გორაში“ ეწყობა „ვალენტინ ფართი“. ერთად შევხვდეთ ვალენტინობას „კოხტა გორაში“. <br /> ფასი 14ლარი. <br /> -ვა მაგარია წავიდეთ-ვუთხარი მე. <br /> -ჰო მაგარია, იმ გოგომ მითხრა რომ 12 საათზე ფეივერკებსაც გაუშვებენო. უბრალოდ ცუდი ის არის რომ 13 თებერვალი ერთ კვირაშია. <br /> -ჰო...იკა იცი შეყვარებული ვარ. <br /> -რაა? <br /> -ხო ის გოგო შემიყვარდა ჩემს გვერდზე რომ იჯდა. <br /> -აი ეს მესმის, და იქნებ მოგწონს? ასე მალე შყვარება... <br /> -არა მიყვარს, ეს ერთი ნახვით შეყვარება იყო... <br /> -მდაა...რას აპირებ? <br /> -უფრო კარგად გავიცნობ და მერე ვეტყვი რომ მიყვარს. მე გული მიგრძნობს რომ მას სულიც ისეთივე ლამაზი აქვს როგორც სხეული... <br /> -ამ სიყვარულმა ფილოსოფოსობაც დაგაწყებინა.-მე გამეცინა. მერე კი აივანზე გავედი, ისევ ბარდნიდა...ფანტელები ნაზად ეცემოდნენ თოვლზე და ერთმანეთს ავსებდნენ. ბნელდებოდა და ბაკურიანი ღამის წყვდიდში ეხვეოდა. <br /> მეორე დღეს კოხტაზე ავედით. ცა ისევ მოღრუბლული იყო. მთებზე ნისლი ქარს გაეფანტა ხოლო თოვით აღარ თოვდა. მე და ირაკლი შუადღემდე ვსრიალებდით გვანცა არც შემხვედრია და არც დამინახავს. გული მტკიოდა რადგან გვანცას ნახვა მინდოდა. შუადღეს მე და იკა კაფე-ბარ "კოხტა გორაში" შევედით. ჩევნ ცარიელი მაგიდის ძებნა დავიწყეთ. პირველ სართულზე ყველა მაგიდა დაკავებული იყო, ამიტომ მეორეზე ავედით. უეცრად გვანცა დავინახე. ის მაგიდასთან მარტო იჯდა. მე მასთან მივედი. <br /> -გვანც როგორ ხარ? <br /> -ვა ლუკა, რა ვიცი ვარ რა შენ? <br /> -არამიშავს, შეიძლება აქ დავჯდეთ? <br /> -რა თქმა უნდა.-მე და ირაკლი მაგიდას მივუჯექით. <br /> -ვინმეს ელოდები?-ვკითხე მე. <br /> -ჩემს მეგობარს, მაგრამ აგვიანებს და ვფიქრობ რომ აღარ მოვა. <br /> -გასაგებია, სულ დამავიწყდა, გაიცანი ეს ირაკლია, ირაკლი ეს გვანცაა. <br /> -სასიამოვნოა.-უთხრა ირაკლიმ. <br /> -ჩემთვისაც. <br /> -რას მიირთმევ?-ვკითხე გვანცას-მინდა დაგპატიჟო და მეწყინება თუ უარს მეტყვი. <br /> -კარგი ჩემთვის სულერთია. <br /> -პიცაზე თანახმა ხარ? <br /> -კი. <br /> -ძალიან კარგი, იკა შენ? <br /> -მეც პიცას შევჭამ. <br /> -კარგი.-მე ოფიციანტს სამი პიცა და სამი ფორთოხლის წვენი შევუკვეთე. <br /> -აქ ვისთან ერთად ხარ ჩამოსული?-ვკითხე გვანცას. <br /> -მშობლებთან.-დამწუხრებულმა მითხრა მან.-მაგრამ აქ მეგობარიც მყავს ნათია, ახლა სწორედ მას ველოდებოდი, ისიც ლოტოსშია დაბინავებული. შენ ვისთან ერთად ხარ? <br /> -მე ირაკლისთან. <br /> -თბილისში ცხოვრობთ ხომ? <br /> -ჰო-ორივემ ერთხმად ვუპასუხეთ.-შეენც?-ვკითხე გვანცას. <br /> -მეც. <br /> -შეგიძლია შენი მობილურის ნომერი მითხრა? <br /> -კი.-მან თავისი ნომერი მითხრა, მე ჩემი ვუთხარი, უეცრად გვანცას მარჯვენა ხელის გულზე ამოსვირინგებული _I LOVE_შევამჩნიე. წარწერის აზრი დაუსრულებელი ჩანდა. ამიტომ გვანცას ვკითხე თუ რას ნიშნავდა მისი სვირინგი. <br /> -ახლა ეს სვირინგი არაფრის მთქმელია. მაგრამ როდესაც ვინმე შემიყვარდება და ვიგრძნობ რომ ეს ჭეშმარიტი სიყვარულია, რომელიც არასდროს განელდება, მე ამ წარწერას ვინც შემიყვარდა იმის სახელს მივამტებ, მაგალითად თუ შემიყვარდა გიო ამოვისვირინგებ გიოს, და გამოვა_I LOVE GIO_და ეს იქნება ნიშანი ჩვენი ჭეშმარიტი სიყვარულისა. <br /> -ორიგინალურია...-ვუთხარი მე. და ეს სვირინგი მუდმივია? <br /> -კი მუდმივია-ჩემთვის ვიფიქრე გვანცას კარგი ფანტაზია ქონია თქო. მალე შეკვეთილი საჭმელ-სასმელიც მოვიდა. როდესაც სადილს მოვრჩით სამივენი სასტუმროში წაედით. გვანცა თავის ნომერში ავიდა კი ჩვენსაში. <br /> მესამე დღეს გვანცას დავურეკე და ბურანებზე წასვლა შევთავაზე ის დაგვთანხმდა და თან თავისი მეგობარი ნათია წამოიყვანა. ბურანები რკინის ცხენებს გავდნენ, რომლებიც ველურ ხმებს გამოსცემდნენ. ჩვენ რამდენიმე წრე დავარტყით "25 იანების ვაკეს". შემდეგ კი გოგონების თხოვნით ციგურებზე წავედით. მე და ირაკლიმ ციგურაბზე სრიალი არ ვიცოდით ამიტომ ხშირად ვეცემოდით და სასაცილო სიტუაციაში ვარდებოდით. გოგოები ჩვენზე იცინოდნენ. და ჩვენც გვეცინებოდა საკუთარ თავზე. <br /> სრიალისგან დაღლილები სასტუმროში მარხილით წავედით. გზაში თოვა დაიწყო. თეთრი ფანტელები და მარხილის ზარების წკრიალი ჩემზე მომაჯადოებლად მოქმედებდა. მე მხოლოდ ერთი რამე მაკლდა ეს გვანცას ტუჩები იყო. მინდოდა გვანცასთვის მეკოცნა, და კოცნით მეგრძნობებინა თუ რა ხდებოდა ჩემს გულში. სასტუმროში სასიამოვნად დაღლილები მივედით. გოგოებს დავემშვიდობეთ და ნომერიში ავედით. ბალიშზე დავდე თუ არა თავი მაშინვე ჩამეძინა. <br /> დილით მოწყენილმა გავიღვიძე. ამის მიზეზი ჩემი "დამალული" სიყვარული იყო. მინდოდა გვაცასთვის მეთქვა რომ მიყვარდა. <br /> მთელი დღე იმაზე ვფიქრობდი თუ როგორ მეთქვა. ის უკვე გადაწყვეტილი მქონდა რომ ვეტყოდი რადგან ამის დამალვა ჩემს ძალებს აღემატებოდა. ირაკლიმ რამდენჯერმე შემომთავაზა კოხტაზე ასვლა, მაგრამ მე უარი ვუთხარი, ბოლოს ხვეწნით დაიღალა და მარტო წავიდა. ჩემს თავს ვამზადებდი იმ წუთისთვის როდესაც გვანცას ვეტყოდი_გვანც მე შენ მიყვარხარ_ფქრებში ჩაძირულმა ვერც კი შევამჩნიე როგორ დაღამდა. ირაკლი არასდ ჩანდა. სახლში ყოფნით და ფიქრით დავიღალე ამიტომ გარეთ გასასეირნებლად გავედი. სასტუმროს ეზო ლამპიონებით იყო განათებული. მე დათოვლილ გზას გავუდექი. უეცრად გვანცა დავინახე ის ერთ-ერთ ლამპიონთან მდგარ სკამზე იჯდა. მე მასთან მივედი. <br /> -გვანც როგორ ხარ? <br /> -ვა ლუკა, რა ვიც ვარ რა შენ? <br /> -არამიშავს, აქ რას აკეთებ? <br /> -არაფერს. ცოტა ხნის წინ აქ ნათია იყო და მას ველაპარაკებოდი. მაგრამ მერე მშობლებმა დაუძახეს ამოდიო და ისიც წავიდა...მე კი დავრჩი, მომეწონა სუფთა ჰაერზე ყოფნა. შენ რას აკეთებ? <br /> -მე სასეირნოდ გამოვედი. თუ გინდა ერთად გავისეირნოთ აი იმ ქოხამდე და ხელი ტყის პირას მდგარი ქოხისკენ გავიშვირე. <br /> -კარგი წამოგყვები. <br /> ჩვენ სასტუმროს ეზოდან გავედით და ქოხისკენ მიმავალ გზას დავადექით. გზის ერთ მხარეს თოვლის თეთრი უდაბნო იყო ხოლო მეორე მხარეს ცაში აწვდილი თოვლისგან გათეთრებული ნაძვები. ცას ღამის მუქი ლურჯი, ვარსკვლავებით მოჭედილი ქსოვილი გადაჰკვროდა. ჩვენ მივდიოდით და ვლაპარაკობდით. მალე მივედით ქოხთანაც მივედით რომლის სახურავის ბოლოებზე ყინულის დიდი ლოლოები ჩამოკიდებულიყო, მისი ბუხრდან კვამლი ამოდიოდა. კარების თავზე კი ეწერა "კაფე" შიგნიდან სტუმების როხროხი მოისმოდა. ჩევნ ქოხის ბანზე მდგარ სკამზე დავსხდით. <br /> -რა ლამაზია აქაურობა...-მითხრა გვანცამ. <br /> -მართლაც ლამაზია.-უცებ მივხვდი რომ ახლა უნდა მეთქვა გვანცასთვის რომ მიყვარდა. მე არ დავაყოვნე და ვუთხარი. <br /> -გვანც მე შენ მიყვარხარ.-პასუხის მოლოდინში გული ამიჩქარდა. <br /> -გვანცა ჩემსკენ შემოტრიალდა და გაღიმებული სახით მკითხა. <br /> -ხუმრობ? <br /> -არა მართლა გეუბნები.-მას სახეზე დაბნეულობა შეეტყო. მერე კი ენის ბორძიკით მითხრა. <br /> -იცი...მე...მე... შენ არ მიყვარხარ. შემდეგ კი სასტუმროსკენ ჯერ ნელი ხოლო შემდეგ ჩქარი ნაბიჯებით წავიდა. <br /> ჩემი იმედი იმაზე რომ მასაც შევუყვარდებოდი საპნის ბუშტივით გასკდა. შევცდი რომ ახლა ვუთხარი, მაგრამ რა მნიშვნელობა ქონდა როდის ვეტყოდი,მას ხომ არ ვუყვარ. გულდამწვარმა სასტუმროსკენ გავწიე. ნომრის კარი უხალისოდ გავაღე და საწოლზე წამოვწექი. <br /> -რა გჭირს?-მკითხა ირაკლიმ რომელიც აქამდე ვერც კი შევამჩნიე. <br /> -მითხრა არ მიყვარხარო. <br /> -რაა? <br /> -რადა გვანცამ მითხრა არ მიყვარხარო.-ვუთხარი გაბრაზებულმა. <br /> -ცუდია...მაგრამ შენ მაგაზე არ იდარდო გოგოების მეტი რა არის? <br /> -მე ის მიყვარს! მე მას ვერ დავივიწყებ! <br /> ირაკლის აღარაფერი უთქვამს ანდაც რა უნდა ეთქვა? შემდეგი დღეები ნომერში გავატარე...განვიცდიდი იმას რომ გვანცას არ ვუყვარდი...ირაკლი მთხოვდა კოხტაზე გამომყევიო მაგრამ მე უარს ვეუბნებოდი. დარდი გართობის სურვილს მიკარგავდა...13 თებერვალს თორმეტის 4 წუთზე მესიჯი მომივიდა. ის გვანცასგან იყო. მე გულისფანცქალით გავხსენი. <br /> ლიკა როგორ ხარ? მომენატრე სიხ. გოგო აქ ერთი ბიჭი გავიცანი ლუკა ქვია. სიმპათიური და ჭკვიანია, თხილამურებზეც მაგრად სრიალებს. მითხრა მიყვარხარო მაგრამ მე ის მხოლოდ მომწონს და ესეც მას შემდეგ აღმოვაჩინე, რაც ვუთხარი არ მიყვარხარ თქო. მე კიდევ მინდა რომ მიყვარდეს, მაგრამ არ მიყვარს...რა ვქნა? მირჩიე რამე. ახლა "ვალენტინ ფართიზე" ვარ კარგი იქნებოდა შენც აქ ყოფილიყავი:) <br /> გვანცას ნომერი შეშლოდა და ვიღაც ლიკას წერდა რომ მოვწონდი. ჩემი გულიდან დარდი გაქრა მის ადგილას სიხარული გაჩნდა, უსაზღვრო სიხარული იმისა რომ გვანცას მოვწონდი. ახლა წავალ "ვალენტინ ფართიზე" და ვეტყვი რომ მომცეს შანსი რომ თავი შევაყვარო. დარწმუნებული ვარ მომცემს შანს. უკვე 12ის 15წუთი იყო. მე ფეხით ავედი კაფე-ბარ "კოხტა-გორაში". დაცვას ფული გადავუხადე და კაფეში შევედი. იქაურობისთვის რომანტიული ელფერი მიეცათ. მაგიდებზე წითელი, ყვითელი, და მწვანე სანთლები დაედოთ. შიდა აივანზე ოქროსფერი თოკებით სხვადასხვა ფერის მანათობელი გულები ჩამოეკიდათ. კაფის შუაში კი დიდი წითელი გული ეკიდა. რომლსაც ეწერა "ვალენტინ ფართი" <br /> მუსიკა მშვიდი და წყნარი იყო. ხალხი ბევრი გახლდათ. ნაწილი ცეკვავდა, ნაწილიც მაგიდებთან იჯდა და ლაპარაკობდა. მე გვანცას დავუწყე ძებნა. და ამლე ვიპოვე კიდეც. ის ერთ-ერთ მაგიდასთან იჯდა და ნათიას ელაპარაკებოდა. ახლა ვერ მივალ, წავიდეს ნათია და მერე ვეტყვი ჩემს სათქმელს-გავიფიქრე-. მე ერთ-ერთ ცარიელ მაგიდასთან დავჯექი და დავიწყე ლოდინი თუ როდის წავიდოდა ნათია. მალე ვიღაც გოგო და ბიჭი გამოვიდნენ და ხალხს ყურადღებისკენ მოუწოდეს. მოცეკვავეებმა ცეკვა შეწყვიტეს, ხოლო მაგიდასთან მსხდომნი ფეხზე ადგნენ. ავდექი მეც. გოგომ და ბიჭმა დათვლა დაიწყეს. 10. 9, 8, 7, 6,-მათ ხალხიც აყვა-5, 4, 3, 2, 1-გილოცავთ ვალენტინობას-დაიყვირა გოგომ. შემდეგ ყველამ დაიწყო გილოცავთ, გილოცავთ, გილოცავთ...უეცრად გარეთ ფეირვერკების გაშვება დაიწყეს. <br /> ფანჯრიდან ჩანდა თუ როგორ ფეთქებოდნენ ფეირვერკები. კაფეში მყოფი ხალხი გარეთ გავიდა. მეც მათ გავყევი. ცაში უამრავი ფეირვერკი ფეთქდებოდა, რომლებიც ულამაზეს სანახაობას ქმნიდნენ. ხალხში ირაკლი დაინახე რომელიც ვიღაც გოგოსთან იდგა.(არც ვიცოდი რომ აქ იყო) გვანცას ვერ ვხედავდი, ვიფიქრე ხომ არ წავიდა თქო. მაგრამ როდესაც კაფეში შევედით, მე ის თავისი მაგიდისკენ მიმავალი დავინახე. ის დაჯდა და მაგიდაზე ანთებულ სანთლებს დაუწყო ყურება. მარტოა ახლა უნდა მივიდე თქო- გავიფიქრე მე. <br /> - მასთან მივედი და გვერდზე მივუჯექი.მას ჩემს დანახვაზე გაოცება შეეტყო. მაგრამ არაფერი უთქვამს. მე მას ორივე ხელი სვირინგიან ხელზე მოვკიდე და ვუთხარი. გვანც სანამ შენ გაგიცნობდი მე ვიყავი ადამიანი რომელსაც თავისი თავი ყველაზე უფრო უყვარდა, მაგრამ შენ არამარტო ჩემი თავი არამედ ჩემი უსაყვარლესი ადამიანებიც დამავიწყე. ჩემი სიყვარული შენდამი იმდენად ძლიერია რომ მზად ვარ შენთვის თავი გავწირო. უშენოდ ვერ ვიცოცხლებ ამიტომ მომეცი შანსი რომ თავი შეგაყვარო.-როდესაც ეს სიტყვები ვთქვი რატომღაც ხელი ამეწვა. <br /> -ლუკა მე შენ უკვე მიყვარხარ-მითხრა გვანცამ და მაკოცა. იმ გრძნობის გადმოცემა რომელიც მაშინ დამეუფლა სიტყვებით შეუძლებელია...გამიკირდა გვანცას ასე მალე როგორ შევუყვარდი თქო, მაგრამ რაც მთავარი იყო ხომ ვუყვარდი. <br /> -იცი ლუკა როდესაც მითხარი მომეცი შანსიო. ზუსტად მაშინ შემიყვარდი და ეს შეყვარება წამებში მოხდა. <br /> -ეს ძალიან კარგია, შენ ხომ ვერ წარმოიდგენ როგორ მიხარია რომ გიყვარვარ... <br /> -ლუკა ეს აქ საიდან გაჩნდა?-გვანცამ გაოცებულმა შემომხედა და თავის ხელზე მიმანიშნა. მე გავოგნდი გვანცას ხელზე ეწერა_I LOVE LUKA. <p> გიორგი მაისურაძე https://clubgio.ucoz.net/news/2008-12-13-28 crazygio https://clubgio.ucoz.net/news/2008-12-13-28 Sat, 13 Dec 2008 12:06:05 GMT ოთახში საწოლზე ვიწექი და ფიქრებს მივცემოდი. შენ თავისუფალი ხარ ვეუბნებოდი ჩემს თავს. აღარ მოგიწევს დილაუთენია სკოლაში წასვლა, უკან დაბრუნებულს კი გაკვეთილების მეცადინეობა. დაიწყო სანატრელი არდადეგები დატკბი თავისუფლებით. ამიერიდან სამი თვის განმავლობაში შეგიძლია გააკეთო ის რაც გინდა, თუნდაც ახლა დაიძინე განა ვინმე დაგიშლის? და ადრინდელივით ყვირილს დაგიწყებს “ადექი რა დროს ძილია წადი გაკვეთილები იმეცადინეო?”არა ახლა შენ ამას არავინ გეტყვის. <br /> გავიფიქრე ეს და დასაძინებლად მოვეწყვე, ის-ის იყო ჩამთვლიმა რომ ზედა სართულიდან ბურღის ხმა მომესმა. მალე მას ჩაქუჩის კაკუნიც დაემატა. <br /> როგორც ჩანდა ბინა რომელშიც ადრე ბერიძეები ცხოვრობდნენ გაყიდულიყო, ახალ მეპატრონეს კი რემონტი დაეწყო. მაგრამ რაღა ახლა? როცა ხელს არაფერი მიშლიდა მშვიდი ძილისთვის. არა, მაინც რა დავაშავე ასეთი? თავზე ბალიში დავიდე მაგრამ ხმაურმა იქაც შემოაღწია. რამდენიმე წუთი ასე ვიწვალე, ბოლოს კი მივხვდი რომ ძილი არ მეღირსებოდა. <br /> გაბრაზებულმა ეზოსკენ გავწიე, რათა მეგობრები მენახა. კიბეზე ჩასვლა დამეზარა ამიტომ ლიფტი ... ოთახში საწოლზე ვიწექი და ფიქრებს მივცემოდი. შენ თავისუფალი ხარ ვეუბნებოდი ჩემს თავს. აღარ მოგიწევს დილაუთენია სკოლაში წასვლა, უკან დაბრუნებულს კი გაკვეთილების მეცადინეობა. დაიწყო სანატრელი არდადეგები დატკბი თავისუფლებით. ამიერიდან სამი თვის განმავლობაში შეგიძლია გააკეთო ის რაც გინდა, თუნდაც ახლა დაიძინე განა ვინმე დაგიშლის? და ადრინდელივით ყვირილს დაგიწყებს “ადექი რა დროს ძილია წადი გაკვეთილები იმეცადინეო?”არა ახლა შენ ამას არავინ გეტყვის. <br /> გავიფიქრე ეს და დასაძინებლად მოვეწყვე, ის-ის იყო ჩამთვლიმა რომ ზედა სართულიდან ბურღის ხმა მომესმა. მალე მას ჩაქუჩის კაკუნიც დაემატა. <br /> როგორც ჩანდა ბინა რომელშიც ადრე ბერიძეები ცხოვრობდნენ გაყიდულიყო, ახალ მეპატრონეს კი რემონტი დაეწყო. მაგრამ რაღა ახლა? როცა ხელს არაფერი მიშლიდა მშვიდი ძილისთვის. არა, მაინც რა დავაშავე ასეთი? თავზე ბალიში დავიდე მაგრამ ხმაურმა იქაც შემოაღწია. რამდენიმე წუთი ასე ვიწვალე, ბოლოს კი მივხვდი რომ ძილი არ მეღირსებოდა. <br /> გაბრაზებულმა ეზოსკენ გავწიე, რათა მეგობრები მენახა. კიბეზე ჩასვლა დამეზარა ამიტომ ლიფტი გამოვიძახე. ის იყო უნდა შევსულიყავი რომ ვიღაცამ დაიძახა. <br /> -დამიცადეთ დამიცადეთ.-უკან მივიხედე და გოგონა დავინახე, რომელიც კიბეზე ჩამორბოდა. სულ რამდენიმე წამში კი ის ჩემს წინ გაჩნდა. <br /> -გმადლობ-მითხრა მან. <br /> -არაფრის, რომელ სართულზე მიდიხარ? <br /> -პირველზე, შენ? <br /> -მეც-რადგან ორივე პირველზე მივდიოდით, ამიტომ ღილაკ ერთიანს დავაჭირე და ლიფტიც დაიძრა. <br /> გოგონა ერთი შეხედვით სხვებისგან არაფრით გამოირჩეოდა. მაგრამ თუ კარგად დააკვირდებოდი მიხვდებოდი რომ ეს ასე არ იყო. მწვანე მოელვარე თვალები და ნაზი ვარდისფერი ტუჩები მას განსაკუთრებულ ხიბლს ანიჭებდა. ამ დაკვირვება აღმოჩენაში ვიყავი რომ რაღაც გატკაცუნდა და ლიფტი გაჩერდა. მეგონა გაიღებოდა მაგრამ... <br /> -რა მოხდა?-შეშინებულმა მკითხა მან. <br /> -მგონი გავიჭედეთ.-მივუგე დამწუხრებულმა თან ჩემთვის გავიფიქრე, დღეს ნამდვილად მარცხენა ფეხზე ავდექი მეთქი. <br /> -შუქი ჩაქრა? <br /> -არა-და მას იმ ნათურაზე მივანიშნე რომელიც ლიფტს ანათებდა. <br /> -უი, რა დაბნეული ვარ, როგორ ვერ შევამჩნიე, იცი მე...მე... ძალიან მეშინია დახურული სივრცის. <br /> ის მართლაც შეშინებული ჩანდა. თვალებს აქთ-იქით აცეცებდა თითქოს ვიღაცასგან ხსნას ელისო. <br /> მე კი სიმართლე გითხრათ სულაც არ ვღელავდი, რადგან აქამდე ლიფტში სამჯერ ვყოფილვარ გაჭედილი, და სამჯერვე ჩემი მეზობლის, და ამავდროულად ლიფტის ხელოსნის გივის დახმარებით ვიყავი გამოსული. ამჯერადაც მისი იმედი მქონდა. <br /> -ნუ გეშინია ყველაფერი მოგვარდება, ახლავე დავურეკავ ჩემს მეზობელს.-ვუთხარი გოგოს რათა დამშვიდებულიყო. <br /> -თქვენ დაუკავშირდით მაგთიკომს, მობილური ტელეფონი გამორთულია ან გასულია მომსახურეობის ზონიდან. ””welcome to Magticom the mobile phone, you have callled is turrned of or out of the coverage area”. <br /> რამდენჯერმე კიდევ ვცადე მასთან დაკავშირება, მაგრამ, ოპერატორი ერთსა და იმავეს მიმეორებდა. <br /> -გათიშული აქვს?-მკითხა გოგომ. <br /> -ჰო. <br /> -ახლა რა უნდა ვქნათ? <br /> -არ ვიცი-მართლა არ ვიცოდი, რადგან მშობლები სახლში არ იყვნენ და რომც ყოფილიყვნენ დიდად ვერ დაგვეხმარებოდნენ. მეზობლების ნომრები არ ვიცოდი. ერთი მეზობლის იმედი მქონდა და იმასაც ვერ ვუკავშირდებოდი. <br /> -შენ შეგიძლია ვინმეს დაურეკო დახმარებისთვის?-ვკითხე გოგოს. <br /> -აუ, მობილური სახლში დამრჩა-ცოტა არ იყოს შემეშინდა, რადგან საშველი არსაიდან ჩანდა. უცებ წარმოვიდგინე როგორ წყდებოდა ლიფტის ბაგირი და როგორ ვვარდებოდით. ამის გაფიქრებაზე ტანზე დამბურძგლა. <br /> -ვაიმე, ჰაერი აღარ მყოფნის-შეწუხებული ხმით მითხრა გოგომ-თავბრუ მეხვევა. <br /> -მოითმინე, ახლავე გაგვიღებენ-აღელვებულმა ლიფტის კარს ხელების რტყმა დავუწყე თან ვყვიროდი-“გაგვიღეთ, გაგვიჭედეთ”-მეთქი, მაგრამ, როგორც ჩანდა ჩემი არავის ესმოდა. <br /> გოგოს უკვე სახეზე ფერი აღარ ჰქონდა. ამან კიდევ უფრო შემაშინა. ლიფტის კარის გაღება ვცადე, მაგრამ ამაოდ. უეცრად კედელზე განცხადება შევნიშნე, რომელშიც ეწერა: <br /> “არის თქვენს კორპუსში გაუმართავი ლიფტი? ხშირად გამოდის ის მწყობრიდან? გაიჭედეთ მასში? მაშინ დარეკეთ ნომერზე 88-88-88 და ყველა ამ პრობლემას ბოლო მოეღება! თქვენ დაგეხმარებიან კვალიფიციური ხელოსნები! რომლებიც მოკლე დროში აღმოფხვრიან პრობლემას და უსაფრთხოდ გამოგიყვანენ ლიფტიდან.” <br /> შ.პ.ს “ლიფტსერვისი” <br /> -დაწყნარდი, ვიპოვე გამოსავალი-ვახარე მას და განცხადებაზე მივანიშნე, გოგომ უცებ ჩაიკითხა რეკლამა და გახარებულმა მითხრა: <br /> -გვეშველა და ეგ არის! <br /> -ე.ი და რა ნომერია? <br /> -88 88 88 –მობილურზე სწრაფად ავკრიფე ნომერი და ოპერატორს დაველოდე. <br /> -ალიო, შ.პ.ს. “ლიფტსერვისი” გისმენთ! <br /> -გამარჯობათ, იცით, ლიფტში გავიჭედეთ და თქვენი დახმარება გვსაჭირეობა. <br /> -მისამართი? <br /> -ნუცუბიძის I პლატო, II მიკრო რაიონი 8 კორპუსი, <br /> -ჩვენ გამოგიგზავნით ხელოსანს და ის გაგიწევთ დახმარებას. <br /> -გმადლობთ, და დაახლოებით რამდენ ხანში მოვა? <br /> -ასე 15-20 წუთში. <br /> -კარგით, ნახვამდის. <br /> -რაო, რა თქვა?-მკითხა გოგომ. <br /> -ხელოსანს გამოვგზავნით და ის დაგეხმარებათო, ასე 15-20 წუთში მოვაო. <br /> -აჰა, ე.ი 35-40 წუთში. <br /> -რაც მთავარია აქ გათენება ხომ არ მოგვიწევს? <br /> -ჰოო, მართალი ხარ! <br /> -შენ როგორ გრძნობ თავს? <br /> -უკეთესად. <br /> -რა გჭირდა? <br /> -კლაუსტროფობიის შეტევა მქონდა. <br /> -ცუდია, ისე ამადენი ხანია ვსაუბრობთ და შენი სახელიც არ ვიცი. <br /> -მე მარი მქვია, შენ? <br /> -მე გიო. <br /> -სასიამოვნოა. <br /> -ჩემთვისაც. აქამდე ამ კორპუსში არ მინახიხარ, ვინმესთან ხარ სტუმრად?-ვკითხე მე. <br /> -ჰო, მეგობართან. ახლახანს გადმოვიდნენ აქ საცხოვრებლად, დღეს მთხოვა რომ ოთახის დალაგებაში დავხმარებოდი. –მივხვდი, მარი ბერიძეების სახლიდან მოდიოდა. <br /> -და შენ სად ცხოვრობ? <br /> -მე ვაჟა-ფშაველაზე. <br /> -რამდენი წლის ხარ? <br /> -15-ის, შენ? <br /> -მე 16-ის. <br /> უეცრად გარედან ხმა მოგვესმა: <br /> -აქ ხართ გაჭედილები? <br /> -აქ ვართ, აქ-ერთდროულად შევძახეთ ჩვენ-სულ რამდენიმე წუთში მე და მარი სადარბაზოში ვიდექით. ერთმანეთს დავემშვიდობეთ და ჩვენ-ჩვენ გზას გავუდექით. <br /> მეგობრებთან ლაპარაკის თავი ნამდვილად აღარ მქონდა, უკვე ძალიან დაღლილი ვიყავი და თან მეორე დღეს ურეკში მივდიოდი. მძიმე დღე მელოდა. <br /> დილის 7 საათზე გამაღვიძეს, მე და დედამ ძლივს მივუსწარით მატარებელს, ურეკში გული არ მიმიწევდა, რადგან ჩემი მეგობრები ბათუმში ისვენებდნენ, დედაჩემს რომ ბათუმში წასვლა ვთხოვე, მითხრა რია-რიას თავი არ მაქვს, აირჩიე ან ურეკი ან თბილისიო. თბილისში ჩახუთვას ყველაფერი მერჩია. თან ზღვა ძალიან მიყვარდა. ერთი სული მქონდა როდის დავინახავდი ლურჯი წყლით სავსე უკიდეგანო სივრცეს, როდის ვნახავდი მზის ჩასვლას და როდის გავისეირნებდი სანაპიროზე. ისე, რა ჯობია სანაპიროზე სეირნობას, ტალღები ფეხებზე გეცემა, და თეთრად ქაფდება, შენ კი მიდიხარ სველ ქვიშაზე და ტოვებ შენს ნაკვალევს. რომელსაც ზღვიდან მოვარდნილი ტალღა შლის. ცხოვრებაშიც ასე არ არის? ქვიშა-ეს შენი ცხოვრებაა. ნაკვალევი-ეს შენს მიერ გაკეთებული საქმეებია. ხოლო ტალღა-ეს არის დრო რომელიც შლის შენს ნაშრომს და ნაწვალევს. <br /> იმ ყველაფერს რასაც მე ვფიქრობდი, აკლდა ერთი რამ, ეს იყო ადამიანი რომელიც შენთან ერთად განიცდიდა ამ ყველაფერს. რა თქმა უნდა ეს ადამიანი შენ ხელა უნდა ყოფილიყო. მეგონა ურეკში მარტო ვიქნებოდი მაგრამ იქ რომ ჩავედი, მივხვდი რომ ეს ასე არ იქნებოდა. ის იყო სასტუმროში ფეხი შევდგი რომ მარი დავინახე. <br /> -გიოოო?-გაკვირვებულმა შემომხედა მან. <br /> -მარიიი?-ასევე გაკვირვებული მზერით ვუპასუხე. <br /> -რა დამთხვევაა რომ იმ სასტუმროში დაბინავდი, სადაც მე. <br /> -ვბინავდები-შევუწორე მას. <br /> -მაშინ რომ მოეწყობი მისაღებში ჩამოდი და ერთად გავიდეთ ზღვაზე კარგი? <br /> -აუცილებლად.-ვუთხარი ეს და ოთახისკენ გავწიე. <br /> -ვინ იყო?-მკითხა დედაჩემმა. <br /> -ჩემი ნაცნობი. <br /> -შენ ხომ ნაცნობები არ გელევა. <br /> ნახევარი საათის შემდეგ მე და მარი სანაპიროზე ვიყავით. თქვენ ვერც კი წარმოიდგენთ როგორ გამიხარდა ზღვის დანახვა. უბრალოდ ჩემი ემოციების გამოხატვის შემრცხვა, თორემ ჩემი გული სავსე იყო სიხარულით. <br /> -რა კარგია რომ შენც აქ ხარ.-ვუთხარი მარის. <br /> -რატომ? <br /> -იმიტომ რომ მარტო აღარ ვიქნები. და შენთან გავერთობი. <br /> -ძალიან კარგი რომ ჩემი აქ ყოფნა გიხარია, გინდა დაჭერობანა ვითამაშოთ ზღვაში? <br /> -რატომაც არა. ორივემ წყალში შევცურეთ და დაჭერობანას თამაში დავიწყეთ. <br /> -იჭერ-მითხრა მან. სხვათაშორის მისი დაჭერა დიდხანს ვერ შევძელი. წყალში ღრმად ყვინთავდა და მე რომ მეგონა ჩემს წინ მიცურავდა ის სინამდვილეში ჩემს უკან იყო. დაჭერობანას თამაშშს რომ მოვრჩით ნიჟარების შეგროვება დავიწყეთ. უმეტესად ნიჟარებს მე ვპოულობდი. მარის კი გული რომ არ დასწყვეტოდა ვჩუქნიდი ხოლმე. <br /> დაღლილები ნაპირზე დავჯექით და მზის ჩასვლის ყურება დავიწყეთ. მზის სხივები თეთრ ღრუბლებს ეცემოდა და ვარდისფერ ელფერს ანიჭებდა. მე და მარი მანამ ვიყავით ერთად სანამ მზე ჩავიდოდა. შემდეგ მას მშობლებმა დაუძახეს და ისიც იძულებელი გახდა სასტუმროში დაბრუნებულიყო. <br /> მე კი ჩემს გულში ჩავიხედე და მივხვდი რომ მარი შემიყვარდა. სიმართლე გითხრათ აქამდე სიყვარული არასდროს განმეცადა. ამ გრძნობამ პირველად ჩემი გულის კარზე სწორედ იმ დღეს დააკაკუნა, მეც გავუღე და შემოვუშვი, შემოვუშვი იქ სადაც ის არასდროს ყოფილა. მან კი ჩემი სტუმართმოყვარეობით ისარგებლა და მთელი ჩემი გული დაისაკუთრა. ვგრძნობდი რომ ის იქიდან აღარასდროს წავიდოდა. აქამდე თუ ჩემი ცხოვრება ერთი მოსაწყენი ამბავი მეგონა, ახლა ის საოცნებო ზღაპრად მეჩვენებოდა. მაგრამ იყო ერთი პრობლემა, განა მარის გულშიც ცხოვრობდა სიყვარული? <br /> იმ დღეს დაღამებამდე დავრჩი სანაპიროზე. ვუყურებდი ზღვას, და ვარსკვლავებით მოჭედილ ცას. მინდოდა სადღაც შორს რომელიმე ვარსკვლავზე მარისთან ერთად წავსულიყავი. არა სიყვარული ისეთი გრძნობაა რომელსაც სიტყვებით ვერ გადმოსცემ ამას მანამ ვერ გაიგებ სანამ თვითონ არ განიცდი. <br /> მეორე დღეს დილაადრიან გავიღვიძე და სასტუმროს მისაღემში ჩავედი. არ მინდოდა მარი ჩემს გარეშე წასულიყო ზღავაზე. დიდხანს ლოდინი არ დამჭირვებია. ის მალე გამოჩნდა. <br /> -როგორ ხარ?-ვკითხე მე. <br /> -რავიცი შენ? <br /> -არა მიშავს, ზღვაზე მიდიხარ? <br /> -ჰო, მშობლებს გამოვეპარე, ახლა სძინავთ და... <br /> -რატომ გინდოდა რომ მშობლების გარეშე წასულიყავი?-ვკითხე მას როცა სანაპიროზე გავედით. <br /> -იმიტომ რომ ისინი ყველაფერს მიშლიან, და არ მაძლევენ იმის საშუალებას რომ ნორმალურად გავერთო. <br /> -მესმის შენი, რამდენიმე წლის წინ მეც ეგრე ვიყავი.-ვუთანაგრძნე მარის. <br /> -მოდი სანამ თავისუფლები ვართ, გავაკეთოთ ის რაც ჩვენ გვინდა.-შემომთავაზა მან. <br /> -მაინც რა? <br /> -რავიცი, გინდა ქვიშაში დაგფლა? <br /> -კარგი-სიამოვნებით დავთანხმდი მე. მარიმ ჩემი დაფვლა დაიწყო, ნახევარ საათში მხოლოდ თავი მიჩანდა. <br /> -აბა თუ ამოხვალ?-სიცილით მკითხა მან. <br /> -რა პრობლემაა.- მართალია ცოტა გამიჭირდა მაგრამ მაინც ამოვედი. ქვიშით დასვრილები ზღვაში შევედით. ბევრი ვიცურავეთ, ცურვა რომ მოგვწყინდა “ბანანზე” დავაჯექით. მარის ქარი თმას უწეწავდა და ულამაზესს ხდიდა. არა დღესვე ვეტყვი რომ მიყვარს, არ შემიძლია ჩემი გრძნობების დამალვა და რა ვქნა?-ვეუბნებოდი ჩემს თავს.-დღეს ღამე სადმე შევხვდები და რამეს ვაჩუქებ, შეყვარებულები ხომ ერთმანეთს რაღაცეებს ჩუქნიან.-სანამ მე ფიქრებში ვიყავი “ბანანი” უკან დაბრუნდა. ნაპირზე მარის მშობლები დაგვხვდნენ. <br /> -როგორ გაბედე ჩვენს დაუკითხავად აქ წამოსვლა?-გაბრაზებულმა უთხრა დედამისმა. <br /> -კარგი დედა რა მოხდა? <br /> -ნოდარ, შეხედე ზღვაშიც შესულა. <br /> -აბა, აბა-შეიცხადა მამამისმა. <br /> -კარგით რა, ნუ მარცხვენთ.-სთხოვა მარიმ. უხერხულ მდგომარეობაში რომ არ ჩამეგდო ამიტომ თავი ისე დავიჭირე თითქოს არაფერი მესმოდა. <br /> -დღეს შენ დაისჯები, ხვალამდე სასტუმროდან ფეხს არ გამოადგამ, წადი ახლა არ დამენახო.-უთხრა დედამისმა. <br /> მარისაც სხვა რა გზა ჰქონდა, დარცხვენილმა დატოვა იქაურობა და სასტუმროსკენ გასწია. ამის შემხედვარე, ცუდ ხასიათზე დავდექი. <br /> პირველ რიგში მარი შემეცოდა, შემდეგ კი ჩემს თავს დავუწყე დადანაშაულება-რატომ არ დავიცავი მეთქი. დანაშაულის გამოსასყიდად სასტუმროში დავბრუნდი. ადმინისტრატორს ვკითხე თუ რომელ ნომერში იყო მარის ოჯახი დაბინავებული, მანაც მითხრა. კარებზე დავაკაკუნე და... <br /> -გიოო?-გაკვირვებულმა შემომხედა მან-აქ რა გინდა? <br /> -ბოდიშის მოსახდელად მოვედი.-მივუგე დარცხვენილმა. <br /> -რისთვის? <br /> -ჩემი ბრალი იყო შენები რომ გაგიბრაზდნენ. <br /> -არა რა სისულელეა. <br /> -ესეიგი მაპატიე?-გამიხარდა მე. <br /> -არც გაგბუტივარ, რაც გავაკეთე ყველაფერი ჩემი სურვილით იყო.-ეს რომ მითხრა ცოტა გავთამამდი და ვკითხე. <br /> -დღეს ღამის 11 საათზე შეძლებ გამოსვალას? <br /> -მართალია დასჯილი ვარ, მაგრამ მაინც გამოვალ, ისე რისთვის უნდა შევხვდეთ? <br /> -ამას რომ მოხვალ მაშინ გეტყვი. <br /> -კარგი, მიყვარს სიურპრიზები. <br /> -ე.ი. მოდიხარ? <br /> -ჰო, ძალიან მაინტერესებს რა უნდა მითხრა.-ეს რომ თქვა დავემშვიდობე და ქუჩაში გასვლა დავაპირე რათა მარისთვის რამე მეყიდა მაგრამ მისაღებში დედაჩემი შემხვდა და შემაყოვნა. <br /> -სად იყავი?-მკითხა მან. <br /> -აივანზე.-მოვატყუე მე. <br /> -ახლა სად მიდიხარ? <br /> -ზღვაზე,-ისევ ვიცრუე. <br /> -კარგი წადი ოღონდ მალე მოდი. <br /> -რა თქმა უნდა.-ვუთხარი ეს და ქუჩაში გავედი. ერთი მხრივ გახარებული ვიყავი რომ მარი დამთანხდა, და მეორე მხრივ შეშინებული იმითი რომ იმედები გამიცრუვდებოდა. <br /> გზაში ძირითადად სულ პროდუქტის მარკეტები მხვდებოდა, ამიტომ დიდხანს ვიბოდიალე. ბოლოს როგორც იქნა მივაგნე სასურველ მაღაზიას. მას “მოხუცი მებადური” ერქვა. ქუჩაზე გადავედი და იქ შევედი. რას არ ნახავდით იქ: უცნაურ ბეჭდებს და მედალიონებს, ძველ ჭიქებსა და თასებს, ნიჟარებსა და საფერფლეებს. ჩემი ყურადღება ერთ-ერთმა მედალიონმა მიიქცია, რომელიც ორად იყო გაყოფილი და რომ შეგეერთებინათ გულს მიიღებდით. <br /> -ეს რა არის?-ვკითხე გამყიდველს რომელიც კროსვორდს ავსებდა. <br /> -ოჰ, ეს სასწაულმოქმედი მედალიონია. <br /> -მართლა?-დავეჭვდი. <br /> -მე არასდროს ვიტყუები. <br /> -და საიდან იცით რომ სასწაულებს ახდენს? <br /> -ამას ვერ გეტყვი, იყიდე და თვითონ დარწმუნდები. <br /> -ორად რატომ არის გაყოფილი?-ჩავეძიე მე. <br /> -ვინც ეს მედალიონი მომიტანა, მითხრა რომ თუ მედალიონის ერთ ნაწილს იმ ადამიანს აჩუქებ ვინც გიყვარს, და მეორე ნაწილს შენ დაიტოვებ, მაშინ თქვენ ვერავინ ვეღარასდროს დაგაშორებთო. მედალოინი მარტო მაშინ დაგცივათ როდესაც მას ჩამოიკიდებთო.-მითხრა გამყიდველმა. <br /> -საინტერესოა, და ვინ მოგიტანათ?-დავინტერესდი. <br /> -ამას ვერ გეტყვი-მედალიონის ისტორიამ და მისტიკურობამ მომხიბლა ამიტომ ვიყიდე. <br /> ერთი სული მქონდა როდის მოვიდოდა თერთმეტი საათი. და აი დადგა ეს დრო. ცაზე უამრავი ვარსკვლავი ანთებდა. ტალღები ნელა უახლოვდებოდნენ ნაპირს და ასევე ნელა შორდებოდნენ. <br /> უეცრად ვიღაცამ მხარზე ხელი დამადო. უკან მივიხედე და მარი დავინახე. <br /> -რა კარგია რომ მოახერხე მოსვლა.-ვუთხარი მას. <br /> -ჰო მოვახერხე, ოღონდ ცოტა დრო მაქვს, ჩემმა მშობლებმა რომ გაიღვიძონ და ნახონ რომ იქ არ ვარ გული გაუსკდებათ, აბა მითხარი ეხლა რა უნდა გეთქვა.-დადგა გადამწყვეტი წუთი, გული ამიჩქარდა სიტყვებს თავი ძლივს მოვუყარე და ამოვილუღლუღე. <br /> -იცი... მე... მე... მინდა გითხრა... <br /> -რა, რა გინდა რომ მითხრა? <br /> -რომ... მე... შენ... მიყვარხარ... ცოტა ხანი სიჩუმე ჩამოვარდა. მარი გაოცებული მიყურებდა. შემდეგ კი მოხდა სასწაული და მან მე მითხრა. <br /> -მეც-თავიდან მეგონა მეჩვენებოდა მაგრამ მალევე მივხვდი რომ ეს ასე არ იყო. სიხარულისგან ვეღარ მოვითმინე და მარის ვაკოცე. მისგან წამოვიდა უსაზღვროე ენერგია რომელიც მე ბედნიერს მხდიდა. მინდოდა ეს წუთი მთელი ცხოვრბა გაგრძელებულიყო, მაგრამ გამახსენდა რომ მარისთვის საჩუქარი მქონდა. <br /> -მარი იცი, მე შენ რაღაც უნდა გაჩუქო-ვუთხარი მას. <br /> -მართლა? <br /> -ჰო მართალა. აი ეს შენ-ჯიბიდან მედალიონი ამოვიღე, ერთი ნაწილი მას დავკიდე, მეორე კი მე ჩამოვიკიდე. <br /> -ეს რა არის?-გახარებულმა და ამოავდროლად გაკვირვებულმა მკითხა მან. <br /> -ამბობენ, თუ მედალიონის ერთ ნაწილს იმ ადამიანს აჩუქებ ვინც გიყვარს, და მეორე ნაწილს შენ დაიტოვებ მაშინ თქვენ ვერავინ ვერასდროს დაგაშორებთო, მედალიონი მხოლოდ მაშინ დაგცავთ როდესაც მას ჩამოიკიდებთო ასე მომიყვა გამყიდველმა.-ვუთხარი მარის. <br /> -რა რომანტიულია, იცი გიო არ მინდა რომ ეს ღამე დამთავრდეს. <br /> -არც მე.-გეგონებოდათ ვარსკვლავებსაც უხაროდათ ჩვენი ბედნიერებაო და უფრო მეტად ასხივებდნენ თავიანთ ჯადოსნურ შუქს. არც ზღვა იყო ნაკლებად გახარებული, ის უფრო ძლიერად ახეთქებდა ტალღებს ნაპირს. მაგარმ მგონი ეს მე მეჩვენებოდა ასე. <br /> -ვაიმე გიო-შეშფოთებულმა მითხრა მარიმ-შეხედე ჩემს ოთახში შუქი აანთეს, და მან ხელი სასტუმროსკენ გაიშვირა. <br /> -წადი, დროზე, გაიქეცი,-ვუთხარი მას. <br /> -ჰო თორემ მომკლავენ. <br /> ასე დამთავრდა ის საღამო. მას შემდეგ რაც მარის სიყვარული ავუხსენი, ჩვენ ყოველდღე ვხვდებოდით ერთმანეთს. განსაკუთრებით დიდ დროს ერთად ღამე ვატარებდით, როცა ხელს არავინ არაფერში გვიშლიდა. მთვარის შუქზე ვსეირნობდით სანაპიროზე და ვლაპარაკობდით სხვადასხვა თემებზე. ერთ-ერთი ასეთი შეხვედრის დროს ზღვა ძლიერ ღელავდა და ნაპირისკენ დიდი ტალღები მოდიოდა. ცაც მოღრუბლულიყო, და სწორედ ასეთ ამინდში მარიმ ზღვაში შესვლა გადაწყვიტა. <br /> -მოდი გიო შევიდეთ-მეუბნებოდა ის. <br /> -ხუმრობ?ვერ ხედავ რამხელა ტალღებია? <br /> -ოჰ კარგი რა, რისი გეშინია,-თქვა ეს და მუხლებამდე წყალში შევიდა. <br /> -მარიამ გაგიჟდი? ახლავე გამოდი, ნუ იქცევი პატარა ბავშვივით.-მისი გამოყვანა ვცადე მაგრამ ის წყალში გადაეშვა და ზღვაში ღრმად შეცურა. ნაპირიდან ვუყვიროდი დაბრუნდი მეთქი, მაგრამ მას არაფერი ესმოდა. უეცრად მისი კივილი მომესმა. <br /> -მიშველე გიო, ვიხრჩობი, მიშველე-ძლივს აღწევდა ჩემამდე ხმა. შეშინებულმა ზღვაში შევცურე. მეშინოდა არ დამხრჩვალიყო, ამიტომ ხელებს სწრაფად ვუსვამდი. სიბნელის გამო მიჭირდა მისი დანახვა. ფაქტიურად ვერ ვხედავდი მხოლოდ ხმით ვხვდებოდი თუ საით უნდა გამეცურა. ტალღები სახეში მეცემოდა და ხელს მიშლიდა მიზნის მიღწევაში. შიშისაგან მთელი ჩემი გული გაყინულიყო. უეცრად რამდენიმე მეტრში მარი დავინახე. ის თანდათან იძირებოდა, მაგრამ მივასწარი და ხელი მოვკიდე. გაყინულ გულში იმედის ნაპერწკალმა იფეთქა და ყინულის დნობა დაიწყო. მარი უგონოდ იყო. ნაპირისკენ გაცურვას ვცდილობდი მაგრამ ტალღები ზღვის შუაგულისკენ მიგვაქანებდნენ. ვცდილობდი გამეხსენებინა სასიამოვნო მოგონებები რათა ძალა მომცემოდა. გავიხსენე როგორ ვაკოცეთ მე და მარიმ ერთმანეთს, როგორ დამფლა მან სილაში. ამან ძალა მომცა იმისი, რომ ჩემსკენ მომავალი ტალღისთვის წინააღმდეგობა გამეწია. გამხნევებული წინ მივიწევდი. ძალიან მიჭირდა მაგრამ მაინც არ ვნებდებოდი. მალე ნაპირს მივუახლოვდით. რის ვაი-ვაგლახით მარი სანაპირზე ავიყვანე. გული საგულეში აღარ მქონდა. მარი არ ინძრეოდა, გულზე ყური დავადე მაგრამ ის არ ფეთქავდა. ისე შემეშინდა რომ მთელი სხეული ამიკანკალდა. ვერ ვიჯერებდი რომ ესეთი რამე შეიძლებოდა მომხდარიყო. თვალებიდან ცრემლები მომდიოდა და მივსტიროდი ჩვენს სიყვარულს რომელიც მე მაცოცხლებდა. უეცრად ღრუბლებიდან მთვარემ გამოანათა. მისი სხივი ჩემმა მედალიონმა აირეკლა, ჩემიდან მარიასაზე გადავიდა და ისიც გაანათა. მედალიონები თვალისმომჭრელად ანათებდნენ, მე კი რაღაც ძალა მარისკენ მიზიდავდა, ის იყო მივუახლოვდი რომ მან თვალები გაახილა, და მე შემომხედა. ვერ ვიჯერებდი, თავი სიზმარში მეგონა, მაგრამ საბედნიეროდ ყველაფერი ცხადში ხდებოდა. <br /> -გიო-ამოილუღლუღა მან. <br /> -მარი. <br /> -რა მოხდა? <br /> -არაფერი დამშვიდდი-ვუთხარი ეს და ვაკოცე. ჩემს გულში საბოლოოდ გადნა ყინული და ცეცხლი აგიზგიზდა. ცოტა ხანი ასე ვეფერებოდით ერთმანეთს. მთვარე კი ანათებდა და სიხარულს გვანიჭებდა. <br /> მალე მარი უნდა წასულიყო რადგან შეიძლებოდა მის მშობლებს გაღვიძებოდათ. და როდესაც ის ადგა ძალაუნებურად მეც ავდექი რადგან კისერზე მედალიონის თოკმა მომქაჩა. <br /> -ეს რა არის?-მკითხა მარიმ. მედალიონს შევხედე და გავოცდი, ის შეერთებული იყო. <br /> <br /> გიორგი მაისურაძე https://clubgio.ucoz.net/news/2008-06-19-26 crazygio https://clubgio.ucoz.net/news/2008-06-19-26 Thu, 19 Jun 2008 17:58:07 GMT გაჩერებაზე ვიდექი. ცა იღრუბლებოდა, მე კი ავტობუსს ველოდებოდი. სულ მალე ჩემს ხელს წვიმის უფერული წვეთი დაეცა. ცოტა ხანში კი ნაცრისფერი ასფალტი ისეთივე უფერული წვეთებით დაიფარა და შავად ალაპლაპდა. ზოგმა ქოლგა გაშალა, ზოგმაც ახლომდებარე მაღაზიას შეაფარა თავი. მე კი არც ქოლგა მქონდა და რატომღაც არც სადმე თავის შეფარებისთვის მიფიქრია. ორიოდე წუთში კი ქოლგიანებიც თვალს მიეფარნენ. დარწმუნებული ვიყავი რომ წვიმის სურნელით გაჟღენთილ ქუჩაში მხოლოდ მე ვიდექი, მაგრამ გვერდზე რომ მივიხედე მივხვდი რომ ეს ასე არ იყო. ჩემს გვერდით ერთი ფერდაკარგული გოგონა იდგა. ასე 15,16 წლისა იქნებოდა. აქამდე შემეძლო დამეფიცა რომ იქ არავინ იყო, მაგრამ არც ის ვიცი საიდან გაჩნდა ეს გოგო, გოგო რომელსაც თავი ჩაეღუნა და რაღაცაზე ფიქრობდა. რომ შეგეხედათ გეგონებოდათ ის ჩვენს სამყაროს არ განეკუთნებოდაო. ჩაცმულობითაც განსხვავდებოდა. ფეხზე შავი წვეტიანი ფეხსაცმელები ეცვა, მუხლებს ყავისფერი ქვედაბოლო უფარავდა, ტანზე კი თეთრი ბლუზა ემოსა. გამიკვარდა რადგან წესით დღევანდელ თინეიჯერს ჯინსები და კედები უნდა ცმოდა. გოგონას თმები და მ... გაჩერებაზე ვიდექი. ცა იღრუბლებოდა, მე კი ავტობუსს ველოდებოდი. სულ მალე ჩემს ხელს წვიმის უფერული წვეთი დაეცა. ცოტა ხანში კი ნაცრისფერი ასფალტი ისეთივე უფერული წვეთებით დაიფარა და შავად ალაპლაპდა. ზოგმა ქოლგა გაშალა, ზოგმაც ახლომდებარე მაღაზიას შეაფარა თავი. მე კი არც ქოლგა მქონდა და რატომღაც არც სადმე თავის შეფარებისთვის მიფიქრია. ორიოდე წუთში კი ქოლგიანებიც თვალს მიეფარნენ. დარწმუნებული ვიყავი რომ წვიმის სურნელით გაჟღენთილ ქუჩაში მხოლოდ მე ვიდექი, მაგრამ გვერდზე რომ მივიხედე მივხვდი რომ ეს ასე არ იყო. ჩემს გვერდით ერთი ფერდაკარგული გოგონა იდგა. ასე 15,16 წლისა იქნებოდა. აქამდე შემეძლო დამეფიცა რომ იქ არავინ იყო, მაგრამ არც ის ვიცი საიდან გაჩნდა ეს გოგო, გოგო რომელსაც თავი ჩაეღუნა და რაღაცაზე ფიქრობდა. რომ შეგეხედათ გეგონებოდათ ის ჩვენს სამყაროს არ განეკუთნებოდაო. ჩაცმულობითაც განსხვავდებოდა. ფეხზე შავი წვეტიანი ფეხსაცმელები ეცვა, მუხლებს ყავისფერი ქვედაბოლო უფარავდა, ტანზე კი თეთრი ბლუზა ემოსა. გამიკვარდა რადგან წესით დღევანდელ თინეიჯერს ჯინსები და კედები უნდა ცმოდა. გოგონას თმები და მასთან ერთად თეთრი ბაფთაც წვიმის წვეთებს დაესველებინა. ვხედავდი როგორ წურწურით ჩამოსდიოდა წვეთები. <br /> უეცრად ჩემს გულში რაღაცამ იფეთქა, მის სიღრმეში კი მამაკაცურმა თვისებამ იჩინა თავი, ქურთუკი მოვიხსენი და გოგოს მოვაფარე. ის კი თითქოს დედამიწაზე დაბრუნდაო და ჩემსკენ გამოიხედა. რა წამს ჩემმა თვალებმა მისი მეოცნებე, დიდრონი, ცისფერი <br /> თვალები შეამჩნია, მივხვდი რომ ჩვენს შორის რაღაც უხილავი ძაფი გაიბა. ძაფი კი სიყვარულისა იყო. ჩემი გული მაშინვე აივსო ამ გრძნობით და ბაგა-ბუგს მოჰყვა. <br /> -გმადლობთ._გაისმა მისი არაამქვეყნიური ხმა. <br /> -არაფრის._ვუპასუხე მე. ცოტა ხანი უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდა, შემდეგ იყო კითხვა. <br /> -რა გქვია? <br /> -თამარი,შენ? <br /> -მე გიო, სად მიდიხარ?-თამარმა პასუხი არ გამცა, მე არ დავიბენი და მეორე კითხვა დავუსვი. <br /> -ვინმეს ელოდები? <br /> -არა შენ? <br /> -მე ავტობუსს. გამიკვირდა თუ არავის ელოდება მაშინ აქ რა უნდა ამ წვიმაში თქო, მაგრამ აღარაფერი მიკითხავს. შემდეგ ცოტა უცნაური კითხვა დავუსვი. <br /> -შეიძლება, უფრო კარგად გაგიცნო? <br /> -კი. <br /> -რას უსმენ? <br /> -საერთოდ ბახი უფრო მომწონს, მაგრამ არც ბეთჰოვენის მუსიკასთან ვარ გულგრილი._ამ სიტყვების წარმოთქმის შემდეგ, ჩემს გაკვირვებას საზღვარი არ ჰქონდა, რადგან პირველად ვნახე გოგო რომელიც ბახს და ბეთჰოვენს უსმენდა. <br /> -იცი... ახლა მეჩქარება და შეიძლება სხვადროს შევხვდეთ?-მკითხა მან. <br /> -ჰო... რავიცი... დავიბენი რადგან ჩემი სიყვარული ხელიდან მეცლებოდა. <br /> -ისა და შეიძლება კაფეში შევხვდეთ?- ვკითხე მე. და ხელი ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს გავიშვირე საითაც კაფე იყო. <br /> -რავიცი...კარგი..._გოგონასგან ამ პასუხს არ მოველოდი ამიტომ სასწრაფოდ ვკითხე. <br /> -9 საათისთვის გცალია? <br /> -მეე...ხო...რავიცი…კი...მცალია <br /> -კარგი მაშინ 9 საათზე შევხვდეთ. <br /> -კარგი...დაბნეულად მიპასუხა მან. ეს თქვა და სადღაცისკენ გასწია. ქუჩაში მარტო დიდხანს არ ვმდგარვარ, ავტობუსი მალე მოვიდა, რომ ავედი მაშინღა მივხვდი რომ თამარს ჩემი ქურთუკი გაჰყოლოდა. მთელი დარჩენილი დღე 9 საათს ველოდი. 8-ზე ვეღარ მოვითმინე და კაფისკენ გავწიე. წვიმას გადაეღო, მაგრამ აქა-იქ გუბეები დარჩენილიყო. ავტობუსს დიდხანს ველოდე. 9-ას რომ 5 წუთი აკლდა ბარის წინ ვიდექი. კაფის მინები დაორთქლილი იყო. მასზე წითელი ყავის ჭიქა ანათებდა, რომლის ქვემოთაც ეწერეა "კაფე-ბარი". რომ შევედი გემრიალი კერძების სურნელი მეცა. იქაურობას თვალი მოვავლე თამარი ხომ არ მოვიდა მეთქი, მაგრამ როგორც ჩანდა ის ჯერ არ მოსულიყო. ახლომდებარე მაგიდასთან დავჯექი და მას ლოდინი დავუწყე. ფანჯარას წვიმის წვეთები ეცემოდა, ისინი ხან გაწითლდებოდნენ, ხან გაყვითლდებოდნენ, ხანაც გამწვანდებოდნენ. ალბათ ეს იმ შუქნიშნის ბრალი იყო რომელიც გზის გადაღმა ანათებდა. ისე მაინც, რატომ შემიყვარდა თამარი?იმიტომ რომ დიდი ხანია არავინ მყვარებია? თუ იმიტომ რომ ლამაზი თვალები ჰქონდა? არა მგონი იმიტომ რომ მე მასში დავინახე რაღაც ისეთი რაც მას სხვებისგან გამოარჩევდა. <br /> -რას შეუკვეთავთ?_ფიქრებიდან დედამიწაზე დამაბრუნა ოფიციანტმა. <br /> -იცით ველოდები, და რომ მოვა მაშინ შევუკვეთავ. <br /> -კარგით._თქვა მან ეს და გამეცალა. ამ დროს საათმა ბარში მსხდომთ 10-ის ნახევარი ამცნო. თამარი კი ჯერ არ ჩანდა. შენ გეგონა ქუჩაში გაცნობილი გოგო ვიღაც უცხო ბიჭთან მოვიდოდა?-ვკითხე ჩემს თავს.-რა სულელი ხარ. არაუშავს ახლავე გავარკვევ ყველაფერს. მაგიდიდან ავდექი და ბარმენის დახლისკენ გავწიე. ის კლიენტს კოქტეილს უმზადებდა. <br /> -უკაცრავად. მივუგე მე. ბარმენი ისე იყო თავის საქმეში გართული რომ ჩემთვის ყურადღება არ მოუქცევია, ამიტომ ნათქვამი გავუმეორე. <br /> -დიახ გისმენთ. მიპასუხა მან ისე რომ თავიც არ აუწევია. <br /> -აქ ხომ არ გინახავთ..._და აღვუწერე თამარის გარეგნობა. <br /> -არა არ მინახავს, მაგარამ საიდანღაც მეცნობა.-როგორც იქნა იკადრა ჩემთვის ყურადღების მოქცევა. <br /> -დღეს ნახეთ?-ავნერვიულდი მე. <br /> -არა დღეს ნამდვილად არა. <br /> -მაშ როდის? <br /> -არ მახსოვს!მაცლით თუ არა საქმის გაკეთებას?!-გაბრზებულმა მითხრა მან. <br /> -უკაცრავად.-ვთქვი ეს და იქვე სკამზე ჩამოვჯექი. ისევ მოვავლე ბარს თვალი ხომ არ მოვიდა თქო, მაგრამ ის არსად ჩანდა. უეცრად კედელზე ფოტო შევნიშნე. სკამიდან ავდექი და ფოტოსთან ახლოს მივედი, კარგად დავაკვირდი და...გავოცდი, მასზე თამარი იყო გადაღებული. არა ნამდვილად არ მეშლებოდა. ხელში ვიოლინო ეჭირა. როგორც ჩანდა ფოტო კონცერტზე იყო გადაღებული. <br /> ცოტა ხანი ასე გაშტერებული ვუყურებდი სურათს შემდეგ კი ბარმენთან მივედი და ვკითხე. <br /> -აი ამ გოგონაზე გეუბნებით. და ხელი ფოტოსკენ გავიშვირე.ბარმენმა ჯერ გაბრაზებული მზერა მომაპყრო მაგრამ როცა სურათს შეხედა გაკვირვებულმა მკითხა <br /> -ამაზე? <br /> -დიახ, რამე იცით მასზე? <br /> -ეს გოგო 36 წლის წინ გარდაიცვალა. საწყალი_ამოიოხრა მან. <br /> -რაა?-ვკითხე გაოცებულმა. <br /> -როგორც გადმოცემოთ ვიცი, აი იქ გაჩერებაზე იდგა-და ხელი იქით გაიშვირა სადაც რამდენიმე საათის წინ მე და თამარი ვიდექით. <br /> - რომ გადმოდიოდა მანქანამ დაარტყა. ეჰ, რა ხანმოკლეა წუთი სოფელი. მხოლოდ 16 წლის იყო. <br /> - თავში ყველაფერი ამერია, მეგონა ვგიჟდებოდი. ხან სურათს ვუყურებდი ხან ბარმენს. მაგარმ არფერი იცვლებოდა ფოტოდან ისევ თამარი მიმზერდა. <br /> -და თქვენ... საიდან... ამ სურათს? <br /> -აქ რა უნდა?_გამაწყვეტინა მან. ეს კაფე ერთი ხნიერი კაცისგან შევისყიდე, მოვლის თავი აღარ ჰქონდა და...მოკლედ არაფერი შემიცვლია აგურის კედლები, ფოტოები, ძველი სკამები...ამ სურათზე მისი შვილია გადაღებული. მითხრა, არ ჩამოხსნა, უყვარდა აქ ყოფნაო. მეც ხათრი არ გამიტეხია ... <br /> ბარმენმა რაღაცის კითხვა დააპირა, მაგრამ მე მას გავეცალე და მაგიდისკენ წავბარბაცდი. ჩემს თავში სრული ქაოსი იყო. თუ 36 წლის წინ გარდაიცვალა მე რანაირად შემხვდა?.-ვეკითხებოდი საკუთარ თავს. <br /> მაგიდასთან რომ მივედი გავშეშდი, თვალები გამიფართოვდა, გული ამიჩქარდა და სკამზე მოწყვეტით დავეცი. მაგიდაზე ჩემი ქურთუკი იდო. <p> გიორგი მაისურაძე https://clubgio.ucoz.net/news/2008-06-19-25 crazygio https://clubgio.ucoz.net/news/2008-06-19-25 Thu, 19 Jun 2008 17:56:03 GMT გაჩერებაზე ვიდექი და ავტობუსს ველოდებოდი. მზე ისე აცხუნებდა რომ მეგონა დავდნებოდი. მაგრამ საბედნიეროდ ავტობუსი გამოჩნდა. იქ რომ ავედი გავიფიქრე ნეტავ სულ არ ამოვსულიყავი თქო, რადგან იქაურობა ხალხით იყო სავსე. ის იყო დაიძრა ავტობუსი რომ ვიგღაც გოგოს კალთაში აღმოვჩნდი. <br /> _უკაცრავად._ვუთხარი მას და უმალვე ავდექი, თან სირცხვილისგან გავწითლდი. <br /> _არაუშავს._მითხრა გოგომ რომელიც სიცილს ძლივს იკავებდა. მას რომ შევხედე უცნაური გრძნობა დამეუფლა. არვიცი რა იყო ეს, თითქოს გულში რაღაც გრძნობამ გაიღვიძა რომელიც წლების მანძილზე მიძინებული ყოფილიყო. გული ამ გრძნობით აივსო, შემდეგ მთელს ჩემს სხეულს მოედო და ერთიანად ამაძაგძაგა. ეს გრძნობა ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ი იყო. სიმართლე გითხრათ არასდროს მჯეროდა ერთი ნახვით შეყვარების მაგრამ ამ შემთხვევის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. უცებ ჩემდა მოულოდნელად გოგოს ვკითხე. <br /> _რა გქვია? <br /> _მარი შენ? <br /> _მე გიო. ისე გამიხარდა მისი სახელის გაგება, თითქოს სამყაროს ახალი საოცრება აღმომეჩინოს. <br /> _რამდენი წლის ხარ?_დავინტერესდი მე. <br /> _თექვსმეტის შე... გაჩერებაზე ვიდექი და ავტობუსს ველოდებოდი. მზე ისე აცხუნებდა რომ მეგონა დავდნებოდი. მაგრამ საბედნიეროდ ავტობუსი გამოჩნდა. იქ რომ ავედი გავიფიქრე ნეტავ სულ არ ამოვსულიყავი თქო, რადგან იქაურობა ხალხით იყო სავსე. ის იყო დაიძრა ავტობუსი რომ ვიგღაც გოგოს კალთაში აღმოვჩნდი. <br /> _უკაცრავად._ვუთხარი მას და უმალვე ავდექი, თან სირცხვილისგან გავწითლდი. <br /> _არაუშავს._მითხრა გოგომ რომელიც სიცილს ძლივს იკავებდა. მას რომ შევხედე უცნაური გრძნობა დამეუფლა. არვიცი რა იყო ეს, თითქოს გულში რაღაც გრძნობამ გაიღვიძა რომელიც წლების მანძილზე მიძინებული ყოფილიყო. გული ამ გრძნობით აივსო, შემდეგ მთელს ჩემს სხეულს მოედო და ერთიანად ამაძაგძაგა. ეს გრძნობა ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ი იყო. სიმართლე გითხრათ არასდროს მჯეროდა ერთი ნახვით შეყვარების მაგრამ ამ შემთხვევის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. უცებ ჩემდა მოულოდნელად გოგოს ვკითხე. <br /> _რა გქვია? <br /> _მარი შენ? <br /> _მე გიო. ისე გამიხარდა მისი სახელის გაგება, თითქოს სამყაროს ახალი საოცრება აღმომეჩინოს. <br /> _რამდენი წლის ხარ?_დავინტერესდი მე. <br /> _თექვსმეტის შენ? <br /> _მე ჩვიდმეტის, სად მიდიხარ? <br /> _ქაშვეთთან შენ? <br /> _რა დამთხვევაა, მეც. მერე წამოვიდა კითხვები: სად ცხოვრობ, სად სწავლობ, რას უსმენ და ა.შ. გავიგე რომ ვაკეში ცხოვრობდა, უსმენდა ყველაფერს რაც კარგ მუსიკად მიაჩნდა, სკოლაც მითხრა უბრალოდ მე დამავიწყდა. ყველაფერი ასე გაგრძელდებოდა რომ არა კიდევ ერთი უცნაური მოულოდნელობა. ავტობუსმა დაამუხრუჭა მე კი ისევ მის კალთაში აღმოვჩნდი. უცბად წამოვხტი, ახლა გაწითლებული კი არა გაჭარხლებული ვიყავი. <br /> _ბოდიში_ვუთხარი მარის რომელიც სიცილს ვეღარ იკავებდა. სული რომ მოითქვა მკითხა: <br /> -ჩამოდიხარ? <br /> ფანჯარაში გავიხედე და პარლამენტის შენობის კოლონები დავინახე. <br /> -ჰო, ჩამოვდივარ. <br /> მიუხედავად მარის წინააღმდეგობისა, ორივეს მგზავრობის ფული გადავიხადე და ავტობუსიდან ჩავედით. <br /> -სადმე გეჩქარება?-ვკითხე მას, როდესაც პარლამენტის შენობას გავუსწორდით. <br /> -არა, შენ? <br /> -არც მე, გინდა გავისეირნოთ? <br /> -რატომაც არა?! <br /> და ჩვენ გავუყევით რუსთაველის გამზირს, საუბრისას უამრავ თემას შევეხეთ. <br /> მათში გამორჩეული სიყვარული იყო. <br /> -შენთვის სიყვარული რა არის?-მკითხა მან ჩემდა გასაკვირად. არ მეგონა თუ მოვლენები ასე სწრაფად განვითარდებოდა. <br /> -ჩემთვის? ჩემთვის სიყვარული ის გრძნობაა, რომლისთვისაც ყველაფერს გავაკეთებდი. შენთვის? -ჩემთვის სიყვარული ის გრძნობაა, რისთვისაც მსოფლიოსაც კი ავუჯანყდებოდი… <br /> ამ სიტყვებზე ორივეს სიცილი აგვიტყდა. ამასობაში სასტუმრო “მერიოტ”-ს გავცდით, მის მოპირდაპირე მხარეს სანაყინე შევნიშნე. ჯიბეში ხელი ჩავიყავი და რადგან საკმარისი ფული ვიგრძენი, მარის ვუთხარი: <br /> -იცი, მე. . . მე. . . მინდა. . . ნაყინზე დაგპატიჟო. <br /> -არა, იცი. . . მე. . . <br /> -გთხოვ. . . <br /> -ჰო, კარგი. . . <br /> გზაზე გადავედით და სანაყინეში შევედით, სადაც სასიამოვნო გარემო დაგვხვდა. . . მაგიდასთან შეყვარებული წყვილები ისხდნენ და საუბრობდნენ. დროდადრო ერთმანეთს ეფერებოდნენ კიდეც. ჩვენ ფანჯარასთან მდგარ მაგიდასთან დავსხედით. <br /> -რა შევუკვეთოთ?-ვკითხე. <br /> -არაფერი-მიპასუხა მან. <br /> -კარგი ახლა, ნუ დაიწყებ. . . <br /> -ჰო, კარგი, კარგი. . . <br /> -მარიმ ნაყინი ქოქოსითა და ბანანით აირჩია, მე კი –მარწყვითა და შოკოლადით. <br /> ნაყინს მივირთმევდით და ერთმანეთის ცქერით ვტკბებოდით. ვგრძნობდი, რომ ჩემი გული სიყვარულით გაივსო. <br /> -იცი, ჩემი წასვლის დროა, ყველაფრისთვის დიდი მადლობა-მითხრა მარიმ. <br /> -არაფრის. . . ცოტა ხანს დარჩი კიდევ. . . <br /> -არა, უკვე გვიანია. . . <br /> -კარგი, კარგი. . .-დავნებდი, რადგან მართლა გვიანი იყო…. <br /> ვხვდებოდი, რომ ჩემი სიყვარული ხელიდან მეცლებოდა, ამიტომ, სასწრაფოდ ვკითხე <br /> -შეგიძლია შენი ტელეფონის ნომერი მომცე? <br /> -რა თქმა უნდა. <br /> ნომრები გავცვალეთ და სანაყინე დავტოვეთ. გარეთაც და ჩემს გულშიც იღრუბლებოდა. რაღაც აუცილებლად უნდა მეღონა. მარის შევხედე და. . .ვაკოცე. . . დიახ, ვაკოცე. . . მეგონა სახეში გამარტყამდა ან გამლანძღავდა, მაგრამ, ჩემდა გასაოცრად, ასე არ მოხდა. . . მან კოცნაზე კოცნითვე მიპასუხა. ჩემი სიხარულით ავსებული გული გასკდომას ლამობდა. უეცრად ავტობუსის ხმა გაისმა, მარი შეკრთა, შემდეგ განზე გადგა და დაბნეულმა მითხრა: <br /> -უნდა . . . წავიდე. . . <br /> -ჰო. . . –ვუპასუხე გაბრუებულმა-არ დამივიწყო, კარგი? <br /> -კარგი. . . არ დაგივიწყებ. . . <br /> ამ სიტყვებით დამშორდა…და ავტობუსში გაუჩინარდა. . . ხელზე წვიმის წვეთი დამეცა, რომელსაც მეორე მოჰყვა, მეორეს-მესამე და ბოლოს უკვე თავსხმა წვიმაში ვიდექი. ის თავის გზაზე წავიდა, მე კი. . . მე ხომ სინამდვილეში სულ სხვაგან მივდიოდი. <p> გიორგი მაისურაძე https://clubgio.ucoz.net/news/2008-02-24-9 crazygio https://clubgio.ucoz.net/news/2008-02-24-9 Sun, 24 Feb 2008 07:49:59 GMT